December is one of the best and worst month I've ever come across for this year. Starting with good news, after lowlife Oxford rejected me, I have got some great news from university college London that I've been invited to open day. That was such a relief! After that, it's just fun and fun with new British (a bit crazy) friends. In the middle of the month, I was glad for my team to get a second prize for quiz night in CTC. I was so happy that chocolate in front of me just kept disappearing (in my mouth). 2 or 3 days later, I have got birthday present from my Latvian friend. How sweet that is! I've never hoped that people will remember my birthday with the exception of my dearest friends, of course. I was looking forward to see the biggest event of my life, going to Scotland again. This, however, was mixed with worst events of this year. I went to Glasgow with my friend for 4 days without seeing much of it. That was because of fog and mist that kept covering the buildings and distort the beautiful scenery. The hostel there was one of the worst I've ever seen. At my first day, I could not sleep at all because there was one taiwanese snoring all the way through the bumpy night. According to my friend, he heard the foreigner, usually resistant to noises when sleeping, saying "oh dear". In desperation, he clapped his hand to shut the noisy snoring down although I was annoyed and wished both to go to hell and let me have some good sleep. In the following day, my friend insisted to change a room to the twin room which has only two beds and also two people can be there. Changing room, I had to pay thirtyish more which I was mad at the time. That was because I hadn't got my money left much for another 3 month (Jan - Mar). However, it was great fun to explore Glasgow in detail. It was a great experience to get lost in the way and ask people. That's a bit of fun. We kept turning up at the wrong bus stop since this whole town have one-way road. However, the worst was to come when we went to Edinburgh. To comment, it was such a beautiful town, the capital of Scotland, that it should have deserved more reputation. We went to hostel which was far better similar to hotel. We went to Edinburgh castle which was far more beautiful than my expectation. I was glad that I came here again for the 2nd time. The worst day, ironically, was my birthday, christmas day. We were bored since all shops in town closed. It was a boring day since no shops opened. I came up with an idea to have photograph on Carlton hill which was beautifully surrounded with exotic scenery. I was so excited to have photographs there. However, when I was going to take another photo which I thought it was going to be the really good picture, my camera disappeared from my sight! I was really shocked at what happened. my moments in Edinburgh and Glasgow were all gone with that camera and I was down a bit. However, I came shopping in boxing day and was happy again.

I think that being a scholar is quite good. However, what I have seen today is unbearable in anyway. The society that you used to have when you are in high school breaks down significantly by the fact that there is not much frequency in meeting each other. What a low life it has become! You come back home seeing that you have no one to associate in Thai. All friends you have have new network to live on. Not me though! Moreover, I do think that living with myself is far better than trying to throw a party. You don't have to rely on anybody else. Just you and you and you! I do believe, furthermore, that throwing a party is vain like Emma who tried to be a wedding planner for everybody. Hey, I have one word. It is fine if you want to have an appointment with me but it is not fine at all for me to wait for a lot of people to turn up. I'm not good at persuading people. That's the truth. Good Luck then, my friends. I believe that we can communicate only through the computer not through having a group conversation in human.  

Sometimes we think what a life it has become. In some moments, it is hard to find out why we are born while everything goes wrong. Desperation comes up in the time we want it the least and happiness does not last long. Talking about reality, it is always painful and hopeless. Usually, these are the signs of stressful lives which are nowadays common. How we can change our lives to the better position is largely mysterious. In my opinion, least expectation regarding future can help surviving all of these and also staying with the present is the good advice to do. Complaining on and on through space and diary can also help significantly to get rid of stress and unsuccessful life.

Rose Sirintip

 

Judy Garland

 

Musical

 

Statistics

 

Vin Realvarin

 

Politics

 

Democracy

 

Smoking

 

Czar 1&2

 

Gor Por

 

Hatyai

 

Thailand

 

Maryland

 

Alfred Hitchcock

 

 

วันนี้ ก็เหมือนทุก ๆ วัน เล่นคอมพิวเตอร์ ดูนั่นนี่ไปเรื่อย เดี๋ยวอีกประมาณชั่วโมงนึง เราจะไปบรรยายเรื่องทุนรัฐบาล เฮ้อ พยายามทำใจให้สบายอยู่เหมือนกัน ก็ครั้งแรกนี่นะ ที่พูดหน้าห้องอย่างนี้

 

คืนนี้ก็ไปกินน้ำชากับเพื่อน ๆ ซีซ่าร์ หนึ่ง กัน คิดถึงมาก ๆ ไม่ได้เจอกันนานมากแระ ถึงแม้ไม่ได้เจอทุก ๆ คน ก็ยังดีกว่าไม่ได้เจอซักคน จริงมะ

 

อ่านะ ไม่มีอะไรจะพูดแระ เด๋วค่อยเจอกันนะ

รอม

 

 

 

 

 

 

 

      

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เป็นเพื่อนแท้ ที่เข้าใจความรู้สึกเรา ปลอบใจเรายามเราทุกข์ยาก และติดต่อหากัน แม้จะห่างกันไกลแค่ไหน

เป็นเพื่อนจอมปลอม เวลาลำบาก เสือกมาหาเรา เวลามันมีความสุข กลับทำร้ายเราได้อย่างเลือดเย็น

 

วันนี้ เป็นวันวิสาขบูชา พระท่านช่วยให้ผมเห็นความจริงที่จริงแท้ เพื่อนประเภทที่สองนั้น บางคน ได้อยู่ในสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ที่เดียวกัน พวกเขาเป็นบางคนเคยมาหาตอนที่ตัวเองตกระกำลำบาก เพื่อนใดที่ทิ้งเพื่อนด้วยกันนั่น ย่อมไม่ใช่เพื่อนที่ดี เป็นแน่ จริง ๆ แล้ว เพื่อนจอมปลอม ไม่ควรเรียกว่า เพื่อน แต่ควรเรียกว่า เป็นบทเรียนบทหนึ่ง ที่ทำให้เราคิดได้ว่า แม้ภายนอก คนเหล่านี้จะดูดี อ่อนหวาน เป็นมิตรกับเรา แต่แท้จริงแล้ว ในจิตใจของพวกเขา เต็มไปด้วย ความปรารถนาร้าย ที่ต้องการจะทำให้เราช้ำใจได้ทั้งสิ้น

 

คุณคงเห็นว่า ผมไม่ได้กล่าวชื่อใด ๆ ทั้งสิ้นในครั้งนี้ หากไม่ใช่คุณ ก็อย่าได้คิดว่าใช่ หากใช่ ผมก็ไม่สนใจที่จะเก็บไปคิด ผมสนใจในเรื่องที่จะบอกกับทุก ๆ คนว่า มนุษย์ทุก ๆ คนย่อมมีข้อบกพร่องเป็นของตนเอง หากเราเป็นเพื่อนกันแท้ ๆ แต่ข้อเสีย (ที่มันต้องใช้เวลาปรับตัว) คุณยังรับไม่ได้ บุคคลผู้นั้น ไม่สมควรถูกเรียกว่าเพื่อนของคุณ แต่สมควรถูกเรียกว่า ขยะสมองของคุณ

 

ดังนั้น จงอย่าได้สนใจ บุคคลประเภทนี้ ประเภทที่ต้องการความสมบูรณ์แบบ ประเภทที่ไม่เคยจริงใจกับใคร ประเภทที่ทรยศแม้กระทั่งเพื่อนด้วยกันเอง ผมมีความเชื่อว่า บทเรียนเหล่านั้น (ดังที่กล่าวไป) ก็คงจะไม่ได้คิดจะมาอ่านบันทึกชิ้นนี้

 

 

    

ยุ้ยจ๋า ต้องขออำภัยอย่างยิ่งเรยนะ คือ คนมันเยอะจิง ๆ c'zar ด้วย c'zar2 ด้วย

รัก...ยุ้ย ยุ้ยอะ เรียบร้อย แต่ขำเก่งนิ คิดถึงนะ แล้วก็ขอโทดด้วยที่ชื่อหล่นไป คือคนมันเยอะจิง ๆ จ้ะ

 

รัก...ใครก็ตามที่ไม่ได้กล่าวถึง อะฮั้น ต้องขอโทดจิง ๆ นะคะ คนมันเยอะจิง ๆ เมมโมรี่ชั้นก็จำกัดจำเขี่ยเหมือนควายอะ

 

คุณเป็นคนที่ฟ้าสร้างมาให้ได้พบกัน คุณเป็นคนที่มีกรรมร่วมกันตั้งแต่ชาติปางก่อน คุณอาจจะรู้สึกดีใจหรือเสียใจที่เสือกมีกรรมร่วมกัน แต่ก็อย่าลืมว่า เหรียญยังมีสองด้าน ทุกอย่างมีสองแบบ ขอให้คุณยังรักเพื่อนมนุษย์ของคุณ และทำหน้าที่ของคุณให้ดีที่สุดนะครับ